Vanaf vandaag 1 juli is de prijs van roken schrikbarend toegenomen. Soms kan men binnen de zaak nog zijn rookwaren aanschaffen, maar het roken binnen in de zaak wordt niet meer getolereerd. De prijs van roken voor 1 juli tot nu is voor de eigenaar toegenomen van 0 tot 300 xe2x82xac. Een forse prijsstijging dus.

De eerste maand zal de controle van een mild karakter zijn en zullen rooksignalen met een waarschuwing worden afgedaan, maar vanaf augustus kan men zich arm rekenen wanneer er toch gerookt wordt. En is men xc3xa9xc3xa9nmaal betrapt dan kan men vast rekenen dat men nog een keertje langskomt.

Niet alleen in bars, cafxc3xa9′s, discotheken en restaurants zal dit beleid zijn, maar ook in sportkantines. Binnen zal het nooit meer blauw staan. Op zich wel een zaligmakend idee. En ook hoef ik niet direct gelijk incluis mijn was de wastrommel in te stappen na een avondje stappen.

Na de zomerstop zal het lekker rustig zijn langs de lijnen van het voetbalveld of mag het daar nu juist wel. Het blijft een beetje grijs gebied. Niet roken in sportaccomodaties, maar wel in de buitenlucht.

Ook lijken er dan ook hiaten wat betreft de horeca, want op het terras (in de buitenlucht) zou dan weer wel gerookt mogen worden. Dit is toch ook weer vergelijkbaar met het perron.

Ook opvallend is dat in coffeeshops niet meer gerookt mag worden. En juist die waren nou niet bepaald bedoeld om er koffie te drinken. Het overlast- en gedoogbeleid heeft hier zijn grens bereikt.

Laat zich nu al raden hoe het in de omgeving van deze zaken zal ruiken. Een nieuw probleem is herboren, buurt- en stank- en asoverlast.

Postbus 51 en roken in de horeca e.d

Handleidng van ministerie (een 24 bladzijden tellend pdf document)

En hier nog veel meer dat te maken heeft met het vernieuwde rookbeleid.

Tis alweer even geleden, maar afgelopen zaterdag vond de 12 uursestafette plaats. Voor mij stond deze dag in het teken van de fotografie. Samen met vriend Arne waren wij om 8.15 uur al van de partij en zouden samen het spektakelstuk op de "gevoelige card" vastleggen.

Al met al betekende het ruim 1000 foto’s met af en toe toch wel een hele fraaie. Voor ons betekende deze 12 uurs een "9 uurs" qua fotografie, met hier en daar een pauze.

Hardlopen was er niet bij. Dat had ik immers de vrijdag ervoor nog gedaan bij de Westlandse Oranjeloop waar ik mijzelf 38.18 liet noteren. Had iets sneller gewild, maar dat lukte niet helemaal. Iets te warm, te veel wind en de fartlektraining van de woensdag ervoor zat nog in de benen.

Gisteren weer een fartlek gedaan, maar relatief rustig aan. Dat met oog op zondag rw lopen 5 km tijdens de veteranencompetitie.

Theoretisch zouden deze twee landen elkaar in de finale tegen kunnen komen, maar het is niet te hopen.
Afgelopen nacht was het bal tot rond de klok van 3. Vlak na de wedstrijd werd ik opgeschrikt door flink getoeter. Dacht eerst dat er een trouwerij langskwam, maar het aantal decibels nam in hevigheid toe. Zo ook het verkeer. Turkije had gewonnen en was door naar de volgende ronde.

Ik zou weten dat ik op een doorgangsweg zat en zo stond al snel de straat vol met toeterende auto’s, die ook nog eens rondjes gingen rijden.
Het deed allemaal verdacht veel lijken op de winst van Nederland tijdens het EK ’88. Alleen nu ging het tot de diepe uurtjes door.

Tis niet te hopen dat beide landen elkaar tegenkomen in de finale, want dan zal het met de nachtrust zeker afgelopen zijn.

Hou het speelschema dus maar in de gaten !

Vrijdagochtend vertrok ik, samen met clubgenoten Ton, Henk en Maastrichts Mooiste 2007 naar Maastricht. Medereizigster Ellen kwam een uurtje later. De vorige vakantie in Ierland zat nog in haar benen, dus na een extra uurtje rust trok ook zij naar het zuiden.
Mike was ‘s-morgens rond 9 uur al vertrokken om de laatste 140 km per fiets af te leggen naar de Limburgse hoofdstad. Voor ons volgde slechts een reis van 3 uur.

Later in de avond vervoegde Margreet ons bij ons. Zij was per auto gekomen. Nog veel later verkoos Cultuurbarbaar Fred (hier zijn verslag) een rit per trein, die hem in het begin van de nacht naar zijn hotelkamer bracht.

Zaterdag de dag gevuld met een korte training en veel fietsen. Ge-achten op naar de St. Pietersberg om te laten zien dat wij ook fietsend omhoog konden. Daarna volgden met regelmaat van de klok een demarage in het heuvelachtige landschap. Ik kon met met stadsfiets met 8 versnellingen niet achterblijven.

Maar waar we eigenlijk voor kwamen was de loop. "Maastrichts Mooiste", een wedstrijd over 15 km. Ik had mijzelf voorgenomen om haaswerk te verrichten voor Maastrichts Mooiste 2007, in de persoon van clubgenote Helmie. Vorig jaar was 1.03.35 genoeg voor de 1e plek. Dit jaar leek de vorm beter, maar we moesten maar zien.
Ik nam het voortouw, maar bemerkte al snel dat Helmie het niet makkelijk had. Na veel kinderhoofdjes in de binnenstad bereikten wij het 5 km punt net onder de 21 rond, maar daarna begon het klimwerk pas echt. De 10 km werd in 42.36 bereikt. Het verval in het zware stuk viel dus mee.

Samen waren we op pad, maar nu in achtervolging op Maastrichts Mooiste 2008. De dame voor ons had teveel voorsprong en ze wist op overtuigende wijze uit te lopen.
Na circa 11 km werd de daling ingezet om vervolgens weer in de binnenstad van Maastricht te eindigen.
De plaats was duidelijk. Eerste kon zij absoluut niet meer worden en de voorsprong op nummer 3 was voldoende met nog 500 meter te gaan. Helmie werd met 22 seconden voorsprong 2e met een tijd van 1.03.43
Uiteindelijk een mooie reeks van tussentijden met 20.50-21.47 en afsluitend 21.05. Al met al redelijk vlak, ondanks het heuvelachtige parcours.
T.o.v. van vorig jaar betekende dat een toegift van slecht een 0,5 seconde per kilometer. Waar hebben we het over.

Op de brug, zo’n 600 meter voor de finish had ik het al gezien. Plaats 2 is veilig en het laatste stukje zou ze wel trekken. Ik besloot te keren om reisgenote Ellen op te pikken.
Voorzichtig had ik een berekening gemaakt die haar mogelijk tot in de 1.08 zou leiden. Zelf zou ze met 1.12 al tevreden zijn. Alles ertussen was dus alleen maar winst.
Ongeveer met nog 1 km te gaan pikte ik haar weer op om de slotkilometer haar op sleeptouw te nemen.
Eindtijd, een fantastisch mooie netto van 1.09. rond en dat op de seconde af.

Kortom, een mooie dubbelslag met 2 fantastische tijden. Dames van harte gefeliciteerd.

En wat de vakantietrip betreft. Ook de heren van het gezelschap allen hartstikke bedankt. Was een leuk weekend en zeker voor herhaling vatbaar. 

de definitieve uitslag bekend was. Afgelopen weekend meegedaan aan de Kopjesloop in Delft. I.v.m. opbrekingen was het parcours aangepast, maar men wist te verzekeren dat het per ronde om exact 5 km ging.De start vond plaats om 11 uur. Ik had zo al het idee dat ik zo rond de 10e plaats zou eindigen, maar wist het niet zeker.

Direct rap mee, zette ik een tijd neer van 3.36 op de eerste kilometer. Veel te snel en besloot maar direct gas terug te nem met 7.20 als vervolgtijd. De doorkomst op de 5 bedroeg 18.38 en dat leek me wel goed.

Even voor de doorkomst kwam ik de snelste op de 10 of 15 tegen. Die ga ik nooit meer inhalen. Dat was duidelijk. Ruim 400 en misschien wel 500 meter voorsprong. Het was voor mij onduidelijk wie de achtervolgers waren.

Maar toch, na 7 km doemde de persoon op die voor mij liep en volledig ingestort was. Ik zette de achtervolging in en na 1 km had ik hem te pakken. Na 9 5 km lopers voor me, nleek ik nu ineens de nummer 1 op de 10 km.
Hij gaf aan de 15 te lopen en last van zijn keel te hebben. Ik probeerde hem nog aan te laten haken, maar hij bedankte en wenste mij succes.

Bij de kantine werd mij van anderen duidelijk dat hij voor de 5 km winst ging, maar niet kon winnen. Dan maar voor de 10 !!!

En daar kwam ik voorbij. Ook de 15 km zou hij onmogelijk kunnen winnen.

Ik een parcoursrecours rijker en hij een desillusie. Exc3xa9n ding is duidelijk. Denk nooit, ik haal de winst wel binnen.
Eindtijd was overigens 37.41

Gisteren op de club kreeg was er de reanimatiecursus. Een goede en zinvolle cursus, waarvan je hoopt het nooit te hoeven gebruiken. Maar steeds vaker hoor je dat sporters getroffen worden door een hartaanval of hartinfarct.

Over en weer werd er veel gepraat in ons groepje van zes. Een clubgenoot opperde dat het verplicht zou moeten zijn dat de trainers met een mobieltje lopen. Voor het geval dat !
Altijd een makkelijke gedachtengang om daar de trainer mee te belasten. Zelf al wars van de harslagmeter met band zou ik ook nog eens een mobiel moeten meenemen. Tien jaar geleden had ik nog niet eens een mobiel. Wie wel en wie liep er hard mee ?

Een tijdje geleden werd door een ander geopperd dat de tekentang bij de hand wel handig zou zijn. Weer een ander een bidon of band met vocht voor de deelnemende atleten.
Klinkt misschien raar, maar ook de EHBO trommel zijn mijn trommelvliezen gepasseerd.

En wat te denken in de winter. Toch wel handig om te zien wat je doet in het bos of slecht verlichte weg. Een helm met mijnwerkerslamp lijkt mij een echte aanrader of wat te denken aan een spalkset. Altijd handig hxc3xa8.

Persoonlijk ga ik ervoor dat elke trainer een St. Bernhardhond meekrijgt. Daarnaast nog een paar koffertjes voor attributen van tekentang tot defibrilator.

Als mijn taak als trainer een hardlopende pakezel betreft en die waarschijnlijk zelf met ademgebrek achter de groep aanloopt betekent, dan is wat mijn betreft de functie per direct vacant.
Laat mij dan maar weer gewoon atleet zijn !!!

Wat mij in deze het meest tegen de borst stuit is dat mensen dingen bedenken die andere mensen moeten gaan doen. En als je de bal terugspeelt, dan geven ze ineens niet thuis.
Ik kan ook allerlei leuke en goede dingen bedenken, maar bedenk me ook:
"Maar als ik ze voorgeschoteld krijg om ze te doen, hoe sta ik er dan tegenover".

Na een paar daagjes weblogrust toch maar weer eens een sportartikeltje. Gisteren naar de sportschool geweest. Ik ben zelf xc3xa9xc3xa9n van de mindere klerenkasten met m’n 64 kilo bij 173 cm. Bij mij gaat het om de algehele conditie. Lopen is leuk, maar de rest van de body blijft toch een beetje achter. Rugklachten brachten mij op het idee om ook het bovenlichaam wat extra aandacht te geven.

Sinds enige tijd het muurzitten weer eens opgepakt. Zo simpel als het eruit ziet, zo zwaar is het in het echt. Een tijdje geleden kwam ik zelfs tot bijna 8 minuten, maar kom nu niet verder dan 4. Dan begin ik al aardig te zweten en de bovenbenen beginnen dan behoorlijk te trillen. Het is zwaarder dan zwaar.
Het is volgens mij niet raadzaam koste wat kost je tijd te verbeteren. Een spierscheuring is dan nabij. Genoeg is genoeg !!!

Om de verzuring weg te laten drijven wandel ik maar een stukje door de ruimte en schud ik de benen rustig uit. De "trilplaat" is een ideale uitkomst om het herstel te bevorderen. Maar de 2e keer kwam ik toch niet verder dan 2 minuten.

Uiteraard was er wel wat aan voorafgegaan als buik-, borst en rugspieroefeningen. Na het trillen en zweten de roeibaan nog even verkend. 10 minuutjes was wel zat. Vervolgens nog 10 minuten met een vaartje van 30 km/ uur doorfietsen zonder ook maar 1 centimeter van de plaats te komen ??? Toch lekker zo zonder stoplichten !!!

En toen de sauna in om alleen nog maar te zweten.

Denk je, "nou ik hoef die troep allemaal niet", bedenken de milieuorganisaties ineens iets fantastisch, te weten milieuheffing op reclamefolders. (inzet: De Telegraaf)

Mijn Neen/ Ja sticker staat min of meer garant voor gxc3xa9xc3xa9n reclame. Zo nu en dan komt er wel eens iets binnen, maar ik wil het niet. Het lijkt me logisch dat de consument toch uiteindelijk die heffing in de producten terugverrekend ziet. Het drukwerk zou 1 of 2 cent duurder worden. We gaan er dan maar vanuit dat alles minimaal 5 of 10 centen duurder wordt. En aangezien ieder groot bedrijf reclame maakt, blijft de concurrentie eigenlijk zo’n beetje gelijk.

Het enige voordeeltje dat ik eruit haal is dat ik minder vuilniszakken nodig heb, de verontreinigingsheffing kent immers een vaste prijs.

Kortom, ondanks mijn goeie bedoelingen ben ik en eigenlijk iedereen, toch de pineut !

Gisteren op de dag van de Haagse Royal Ten, een thuiswedstrijd, stond ook de veteranencompetitie voor de club op het programma. Bij afwezigheid van de andere ploegleiders was ik en een ander gevraagd om die rol over te nemen.

Het betekende voor mij dat ik vroeg aanwezig moest zijn. Ruim voordat het begon. Samen met groepsgenoot Michel togen wij om 8 uur af richting Ikea Delft waar twee andere clubgenoten ons stonden op te wachten. Daar overgestapt begon de lange reis naar Terneuzen. Verder weg kon bijna niet.

Gelukkig mocht ik naast het ploegleider zijn ook aan de slag op de 5 km. Ik had mij iets sneller ingeschreven, maar dacht zo’n achtienhalf te kunnen lopen. Voor mijn gevoel toch net iets te snel van start nam ik al snel gas terug. 3.36 was de eerste km doorkomst. Doorgerekend zou dat 18 blank betekenen. Al snel liep het tempo terug naar een tempo dat ik ook circa 10 km kan volhouden. Ik klokte 11.05 bij de 3 km. Ik had me voorgenomen vanaf dat moment weer wat te versnellen, maar dan moet men zich daar geen Gebreselassi versnelling van voorstellen. Uiteindelijk kwam er nog 7.26 bij hetgeen een 18.26 opleverde.

De doelstelling was dus bereikt.

Vandaag een dagje Nijmegen. De inzet was de Marikenloop en om de webloggers Marina en Tiny tegen te komen, maar de dag werd veel mooier dan gepland. Vanaf Nijmegen werden we met de nieuwste "boemeltrein" naar Station Nijmegen-Heyendaal gereden. Wat een luxe. Het kan dus wel. Als ze er maar geen voetbalsupporters mee vervoeren.
Met rust binnengekomen, was het in no-time het best vergelijkbaar met een gezellig kippenhok. De sfeer bij de dames zat er al goed in.

Aangekomen op de plaats waar het allemaal zou gebeuren liep ik als eerste Marina tegen het lijf. Met 20 vrouw sterk zouden zij deelnemen aan deze wedstrijd. Toploopster van vroegere tijden Wilma Rusman was ook van de partij. Zij heeft haar talenten nu ingezet als trainster en misschien moet ik wel zeggen sfeermaakster in de groep.
Had hier alle reden toe i.v.m haar sarah-feestje van de dag ervoor.

Een tijdje later kon ik bij een bataljon aan damestoiletten weblogger Tiny en zijn vrouw Sjan de hand schudden. Zeer vriendelijk en hartelijke mensen. Zijn vrouw ging voor de 5 en hij voor de steun voor zijn 50 tellende groep van AV de Keien uit Uden.

Marina en Sjan vertoonden hun kunsten, terwijl ik mijn kunstje deed. Een reeks foto’s is te vinden op deze fotosite.

Zowel bij de 5 als de 10 km een ongekende kende stroom aan meisjes, dames, vrouwen en ladies. In totaal ruim 8000 in getal. Zoiets zie je als man niet iedere dag. Een goede zaak dat de damesdeelname zo in opgang komt. De heren kunnen wel wat concurrentie gebruiken en dat zal zeker een stimulans zijn binnen de verenigingen.
Maar dat was niet alles. Geheel onverwacht waren ook diverse Haagdames van de partij. De foto’s vertellen veel over de sfeer en hoe trots ze zijn op hun speciale medaille.

Bijna aan het einde van dit grootse damesspektakel liep weblogger Ron op ons onverwacht tegemoet. Als vanzelf was dit ook goed voor een altijd blijvend vast te leggen plaatje. Als toetje op de dag een heerlijke pastamaaltijd in de Mensa van de universiteit.

Al met al werd het onvergetelijke dag ! Een dag met goed weer, veel plezier, leuke foto’s en een goed gevoel. 18 mei 2008, een dag die ik niet zal vergeten.

Benieuwd naar meer verhalen ? Klik dan op de desbetreffende linken voor hun persoonlijke verhaal.